Znamy laureatki konkursu „Moja ścieżka, moje słowo”

Dominika Bryła „Idę” Szukam kierunku pośród mgieł i map, gdy wiatr niepewności podnosi kurz, choć nieraz wracam do minionych strat, to uczę się wyznaczać własny kurs. Cień mnie zatrzymać próbuje w pół, obiecuje ciszę i lekki sen, lecz światło rozcina zwątpienia ból i mówi, bym wyszła odważnie w dzień. W tłumie cudzych ambicji i ról gubię na chwilę swój cichy głos, lecz serce powraca do swoich pól i znów wyznacza mi własny los. Idę więc dalej przez jasny próg, choć przyszłość milczy i skrywa mrok, bo życie czeka tam, gdzie wśród dróg odnajdę siebie i zrobię krok.

„Moja ścieżka” Moja ścieżka jest prosta jak cios, Choć nie zawsze uśmiechał się los. Każdy mój ruch to znak, że mogę Sama wyznaczać sobie drogę. Bo w każdym ruchu buduję jutro, W każdym wysiłku zwycięstwa lustro. Zamieniam strach w odwagę nową, W życie pisane dzięki słowom. Ten sport zostanie ze mną na lata, Będzie wskazówką na drodze świata, To nie jest pasja, co przeminie, To moja przyszłość, moje imię. Olga Leśniak, kl. 7 SP 53 Częstochowa

Patrzę w lustro, w odbiciu widzę swój niepewny wzrok. Chciałabym zobaczyć swą życiową drogę, lecz odwagi brak. Krok za krokiem idę, boję potknąć się. Gdzieś na końcu ścieżki, znajdę życia sens. Czy gonić swe marzenia, czy rozsądkiem kierować się? Jak w życiu znaleźć szczęście, jak wybierać mam? By odnaleźć radość, robić w życiu rzeczy, które bardzo kocham, które dają sens. Gdy myśli w głowie pełno, gdy życie daje w kość, Pobiegnę w stronę słońca, Nie powiem nigdy dość! Wiktoria Kawecka, klasa 7C

Do tej pracy nie było osobnego pliku tekstowego w przekazanych materiałach. Pełną pracę można otworzyć w oryginalnym pliku.

„Malarstwo to moja pasja” — tak serce cicho mi mówi, Malarstwo to mój własny świat, pełen kolorów, emocji i marzeń. Kiedy rysuję, zwykła kartka zamienia się w coś wyjątkowego. Czasem pojawia się wilk, czasem żyrafa albo twarz w słuchawkach, a każda kreska pokazuje to, czego nie umiem powiedzieć słowami. Lubię mieszać kolory, tworzyć cienie i nowe pomysły, bo wtedy czuję, że wyobraźnia naprawdę nie ma granic. Rysowanie daje mi spokój, radość i chwilę tylko dla siebie. To nie jest dla mnie zwykłe hobby — to pasja, która sprawia, że mogę tworzyć własny świat.

Drogi pamiętniku, Od kiedy byłam małą dziewczynką, marzyłam o tym, żeby zostać fryzjerką. Zawsze czesałam lalki, robiłam mamie różne fryzury, a nawet oglądałam filmy o stylizacji włosów. Bardzo podoba mi się to, że fryzjer może zmienić czyjś wygląd i sprawić, że ktoś poczuje się piękny i szczęśliwy. A dzisiaj dowiedziałam się, że za rok spełni się moje największe marzenie zostanę fryzjerką, i pójdę do mojej wymarzonej szkoły. Bardzo się cieszę i nie mogę się doczekać.

Mam 14 lat i od pewnego czasu fascynuje mnie praca reżysera. Kiedy oglądam film, często myślę nie o aktorach, ale o osobie stojącej za kamerą. Reżyser potrafi sprawić, że zwykła cisza mówi więcej niż całe dialogi. To niezwykłe, że ktoś może pokazać emocje tak, aby obcy ludzie naprawdę je poczuli. Myślę, że reżyserzy zatrzymują chwile, które normalnie szybko by minęły. Dzięki nim możemy na chwilę wejść do innego świata, zrozumieć czyjeś uczucia albo zobaczyć rzeczy, na które wcześniej nie zwracaliśmy uwagi. Właśnie dlatego ta praca wydaje się być nie tylko ciekawa, ale też bardzo piękna i ważna.

BARBER W przyszłości chciałbym zostać barberem, ponieważ interesuje mnie stylizacja włosów oraz praca z ludźmi. Ten zawód daje możliwości nie tylko rozwijania umiejętności manualnych, ale także wpływania na wygląd klientów. Chciałbym zdobywać doświadczenie, poznawać nowe techniki i stale się rozwijać w tym kierunku.

Mam na imię Ernest i jestem uczniem klasy szóstej, szkoły w małej miejscowości Konin, sąsiadującej z urokliwym Mstowem. Cechuje mnie optymizm i jak mówią rodzice i nauczyciele można nazwać mnie „wulkanem energii”, ponieważ znajduję czas na przygotowanie się do zajęć, konkursów recytatorskich, literackich, historycznych, plastycznych. A ja uważam, że jestem po prostu dobrze zorganizowanym chłopcem, nie tracę zbyt dużo czasu na gry komputerowe i funkcjonowanie w świecie wirtualnym. Ostatnio brałem udział w olimpiadzie z języka polskiego i ogólnopolskim konkursie historycznym o marszałku Józefie Piłsudskim i jestem z tego bardzo dumny. Sam zauważyłem, że angażując się w różne przedsięwzięcia, rozwijam się i staję się coraz odważniejszy. Nie boję się wyzwań. Moją największą pasją jest występowanie na scenie. W szkole należę do Koła Teatralnego i bardzo chętnie wcielam się w różne role, np. Małego Księcia ze słynnej książki Antoine de Saint Exupery’ego, czy Colina z „Tajemniczego ogrodu”. Muszę niestety przyznać, że pomimo moich wielkich starań, jeszcze nigdy nie udało mi się zdobyć żadnego miejsca w konkursach recytatorskich. Każde niepowodzenie przeżywam bardzo mocno, niekiedy nawet rozpaczam, ale wiem, że to jest moja ścieżka, którą muszę kroczyć, bo bycie na scenie, wcielanie się w różne role daje mi wielką satysfakcję. Jest to trudna, wyboista droga, ale ufam, że jeśli będę wytrwały, wreszcie spełni się moje największe marzenie. Drugą moją pasją jest sklejanie modeli samolotów. Od najmłodszych lat lubię obserwować niebo, na którym wszelakie statki powietrzne wykonują zapierające dech w piersiach akrobacje, szczególnie podziwiam tzw. beczki i korkociągi. Nieśmiało myślę także o zawodzie pilota wojskowego. Ostatnio z kolegami z klasy czytaliśmy książkę Arkadego Fiedlera „Dywizjon 303”, a nawet obejrzeliśmy film, historia polskich lotników walczących w bitwie o Anglię, wywarła na mnie ogromne wrażenie i spotęgowała marzenie o tym zawodzie. Zdaję sobie sprawę z tego, że wybór takiej drogi życiowej wiąże się z dużym ryzykiem i ciągłym narażaniem się na niebezpieczeństwo, a jednak nie mogę o tym pragnieniu zapomnieć. Fascynuje mnie ten zawód i myślę, że to się już nie zmieni. Moi rodzice wspierają mnie w moich dążeniach, więc cieszę się każdym dniem i powoli będę dążyć do zrealizowania swoich planów, przecież marzenia się spełniają! Ernest Waszczyk Kl. 6 Szkoła Podstawowa im. M. Konopnickiej w Koninie Nauczyciel opiekun – mgr Agnieszka Górniewicz

Dzwonek na przerwę zawsze brzmi tak samo, ale dla mnie to codzienny sygnał, że znów mogę spotkać się z moimi znajomymi. Jestem uczniem ostatnich klas szkoły podstawowej i, szczerze mówiąc, uważam, że to całkiem fajny etap w życiu ponieważ chociaż lekcje są długie i nie raz jest uczucie jakby ciągnęły się w nieskończoność to na przerwach zawsze słychać głośny śmiech i tematy wyciągnięte nie wiadomo skąd to i tak jest zabawnie i ciekawie. Nieważne o czym się mówi lub na jaki temat. Może i plecak czasem waży tonę od podręczników, a sprawdziany spędzają sen z powiek, ale wiem, że to wszystko ma swój cel. W moim życiu najważniejsza jest rodzina i przyjaciele. Rodzina to moja bezpieczna przystań. To z nimi jem niedzielne obiady, to oni kibicują mi, kiedy coś mi nie wychodzi lub coś mi nie wychodzi, i to do nich wracam, gdy mam gorszy dzień. Rodzice od zawsze uczyli mnie, że nieważne, jak wysoko chcę w życiu zajść, zawsze muszę pamiętać, kto we mnie wierzył od samego początku. Zaraz obok nich są moi przyjaciele. Wspólne granie po lekcjach, śmiechy na korytarzach i pomaganie sobie z trudniejszymi zadaniami – bez nich szkoła byłaby tylko nudnym budynkiem z cegieł. Kiedy wracam do domu, odrabiam lekcje i siadam przed monitorem, otwieram drzwi do swojego własnego świata. Mój plan na życie jest już całkiem jasny, choć zdaję sobie sprawę, że będzie wymagał mnóstwa pracy. Moim największym marzeniem jest dostać się do naprawdę dobrego liceum lub technikum, a potem skończyć świetne studia. Nie chcę tego zrobić tylko po to, by mieć dyplom w szufladzie. Chcę tego, bo od dawna wiem, kim zostanę — będę programistą. Pamiętam, kiedy pierwszy raz złożyłem z klocków prosty skrypt i napisałem kod, który sprawił, że na ekranie komputera pojawiło się „Hello World”. Komputery to dla mnie nie tylko gry czy filmy na internecie, ale przede wszystkim nieskończone możliwości tworzenia czegoś z niczego. Wyobrażam sobie, że kiedyś, po skończonych studiach, napiszę aplikację, która ułatwi codzienne życie mojej rodzinie, albo stworzę grę, w którą będę mógł grać w sieci z moimi najlepszymi przyjaciółmi. Wiem, że droga ze szkolnej ławki w podstawówce do fotela zawodowego programisty jest długa. Będzie wymagała godzin spędzonych nad matematyką, ćwiczenia logicznego myślenia i nauki języków, których nie używa się na co dzień w rozmowie. Ale kiedy mam za plecami wspierającą rodzinę i przyjaciół, z którymi mogę dzielić każdą radość, czuję, że nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych. Filip Dondela Klasa VI SP IM. MARII KONOPNICKIEJ W KONINIE Nauczyciel opiekun – mgr Agnieszka Górniewicz

„Jedyne, co mam” Marzeń nikt nie sprzedaje Marzeń nikt nie rozdaje One w głowie się rodzą I stale za Tobą chodzą Ja chcę żyć w bezpiecznym świecie Na zielonej, ziemskiej planecie Bo to jedyne, co mam Bo to jedyne, co znam Ja chcę karmić białe motyle I polatać z nimi przez chwilę Chcę się „porwać z motyką na słońce” I policzyć kropki biedronce Chcę chodzić boso po trawie I witać szare żurawie No i może choć raz Chciałbym też sięgnąć gwiazd … Czy to dużo? Nie, to niewiele Więc jeszcze rodzina I przyjaciele… Chcę ich mieć w swoim świecie Nie w telefonie i w internecie Chcę patrzeć im prosto w oczy Chcę czasem ich czymś zaskoczyć Więc pragnę utrwalić ten piękny świat Marzę, by przetrwał tysiące lat Bo to wszystko, co mam Bo to wszystko, co znam…. GUSTAW KOWALCZE kl. 5b

Otwieram rozdział, czysta karta świeci, gdzieś tam, na starcie beztroska myśl mnie cieszy. To moja ścieżka, prosta i znajoma, ciągle idę prosto, zostawiam ją w tyle. Galopuję śmiało, przez środek tej drogi, pasja mnie niesie, nie czuję już trwogi, koń to moja siła, to serca bicie, to on mnie napędza na całe me życie. Czas się nie zatrzyma, prawa strona księgi – tam mój cel dojrzewa. Lewa to droga, którą przeszłam, tam moje wspomnienia i wszystko co znam. Ścieżka prowadzi prosto do celu, choć nieraz zakręca i gubi swój ślad, trzeba spróbować by poznać świat. Wyszłam poza kartki brzegi, na pagórki marzeń, w przyszłość nieznaną, to moja opowieść i to mój własny ślad, teraz trzeba ruszać dalej, aby lepiej poznać świat.

Od kiedy pamiętam, konie były dla mnie czymś więcej niż tylko zwierzętami. Kiedy inni marzyli o sławie ja wyobrażałam sobie poranki w stajni – zapach siana, ciche parskanie i dźwięk kopyt odbijających się od ziemi. Najbardziej lubiłam patrzeć jak koń zaczyna ufać człowiekowi. Właśnie wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że chciałabym zostać trenerką koni. Miałam może dziesięć lat kiedy pierwszy raz usiadłam na konia. Byłam przestraszona, bo koń wydawał się ogromny. Myślę, że taka praca byłaby dla mnie czymś wyjątkowym. Chciałabym codziennie opiekować się końmi, trenować je i budować z nimi więź opartą na zaufaniu. Wiem, że konie wymagają cierpliwości i odpowiedzialności, ale właśnie to najbardziej podoba mi się w tym zawodzie. Trener koni musi rozumieć zwierzęta i umieć zachować spokój nawet w trudnych sytuacjach.

07.05.2026r. Drogi pamiętniku Jestem w siódmej klasie i wszyscy wkoło pytają się mnie kim chciałabym zostać w przyszłości i powtarzają, że to najwyższa pora, aby wybrać swoją ścieżkę. Moją pasją od dziecka jest taniec i chcę się rozwijać w tym kierunku, jednak nie wyobrażam sobie mnie na miejscu trenera. Dorośli powtarzają, żeby iść na medycynę bądź prawo, ale przecież ja boję się krwi, a gdy myślę o kierunkach prawniczych to ziewam! Dlatego poprosiłam mamę, aby opowiedziała mi o jej drodze. Dzięki jej historii w mojej głowie narodził się pomysł, a co gdyby... zostać farmaceutką? Przecież lubię biologię i chemię, a idea pracy jako magister farmacji jest zachęcająca, lecz, abym się nią stała muszę jeszcze wybrać liceum (bo to najistotniejsza opcja), które mnie do tego przygotuje. Moja mama i znajomi uczęszczali do liceum ogólnokształcącego imienia Kamila Cypriana Norwida i byli pozytywnie zaskoczeni (mówią, że są elitą, dlatego chcę się o tym przekonać) oraz byłam na dniach otwartych i od tej pory moim marzeniem jest się tam dostać. Kierunek, który mnie interesuje to biol-chem-mat, a więc już teraz staram się robić wszystko co zbliży mnie do osiągnięcia celu. O studiach jeszcze nie myślałam, bo przecież mam dopiero 14 lat i boję się wybierać oraz decydować o swoim życiu w tak młodym wieku. Kto to wymyślił? Nie wiem, ale w końcu jeśli jest się zdeterminowanym i ambitnym to wszystko jakoś się ułoży.

Część literacka W przyszłości chciałabym zostać kosmetologiem lub weterynarzem. Interesuję się urodą, ponieważ lubię pomagać ludziom czuć się pięknie i pewnie. Praca kosmetyczki rozwija kreatywność i kontakt z innymi ludźmi. Bardzo kocham również zwierzęta, dlatego uważam, że ten zawód jest mi bliski. Chciałabym pomagać chorym zwierzętom i dbać o zdrowie. Uważam, że najważniejsze jest podążanie za pasjami i rozwijanie ich.

Każdy z nas jest inny, każdy ma swoje sny, Nieważne, jaki ma się talent, czy jest się kimś wielkim... Tu chłopiec ma marzenie, na scenie śpiewać historię Albo stawać się postacią przed mikrofonem. Jednak czuję strach, co ludzie powiedzą? Może jestem w to dobry, lecz zwątpienia wciąż są. Czy mogę być lepszy? Czy zastąpi mnie ktoś inny? Lecz mimo tylu pytań w mojej głowie, wciąż staram się być silny i iść przed siebie, być coraz lepszy! Dubbingi, musicale, teatr, to są moje ścieżki.

Moja ścieżka nie jest jeszcze prosta i wyraźna. Dopiero ją tworzę - każdego dnia, przez decyzje, które noszę w sobie. Wiem jednak, że chcę iść swoją drogą. I chcę wybierać to, co naprawdę sprawia mi radość.

Moja ścieżka nie jest przypadkowa, prowadzi tam, gdzie liczby nabierają znaczenia. Wybrałam IV LO w Częstochowie jako kolejny krok w stronę marzenia o byciu nauczycielką matematyki. Dla wielu osób symbole matematyczne to tylko wzory, dla mnie to język, którym chcę w przyszłości opisywać świat i którego chcę uczyć innych. To moja droga do pasji, która łączy naukę z drugim człowiekiem.